De contracten voor nieuwe boeken komen er aan. Zo makkelijk als het leek om de start te maken zo moeilijk is het om goede vervolgkeuzes te maken. Waarbij je je steeds afvraagt wat wil tutti in haar keuze voor boeken naar buiten brengen? Ik heb daar al over geschreven in de inleiding van de eerste aanbieding, maar het denken daarover, de boeken die allemaal voorbij komen en de manuscripten die ik nu toegestuurd krijg, zorgen ervoor dat je steeds opnieuw aan het toetsen bent: inhoudelijk en met een blik op je bankrekening. Leuk, prachtig , iets voor tutti, maar… is er ook een markt voor? Of, ja, hier is zeker een markt voor, maar… is het ook iets voor tutti?

Je komt met je keuze van kinderboeken ook soms uit op een visie op het kind, op hoe kinderen de wereld om zich heen ervaren, wat ze aan kunnen, wat wij ze zouden moeten aanbieden om uit te groeien tot volwassenen die de wereld van nu aankunnen. Kortom op educatie. Voor een weblog gaat het te ver om te proberen mijn visie hierop te formuleren, maar ik kan al wel zeggen dat ik er een Italiaanse invloed in bespeur, of misschien beter gezegd dat ik ook in Italië hiervan mooie voorbeelden zie.

Bijvoorbeeld De grammatica van de fantasie, een prachtige en veelzeggende titel. Geen kinderboek, maar een boek voor mensen die werken met kinderen, voor schrijvers, eigenlijk voor iedereen die van kinderen en woorden houdt.
Het boek is vertaald in alle wereldtalen maar niet in het Nederlands en daar gaat tutti wat aan doen.
De auteur is Gianni Rodari, Andersen-prijswinnaar en beroemde Italiaanse kinderboekenschrijver die al in 1980 overleed. Hij eindigt zijn voorwoord van dit boek als volgt:

‘Ik hoop dat dit kleine boek nuttig kan zijn voor iedereen die gelooft dat fantasie een plaats verdient in de opvoeding; voor al diegenen die geloven in de creativiteit van kinderen, en voor iedereen die de bevrijdende waarde van het woord kent. “Elk mogelijk gebruik van woorden zou beschikbaar moeten zijn voor ieder individu.”
En dan voegt hij er zijn meer politiek geladen boodschap anno 1973 aan toe:
‘dit lijkt mij een goed motto met een democratisch geluid. Niet omdat iedereen een artiest zou moet zijn maar omdat niemand een slaaf hoeft te zijn.’

Volgend jaar kan iedereen De grammatica van de fantasie lezen: je wordt er door geïnspireerd en gewoon blij van.